شمارهٔ ۱۳۴۰

وزن: مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن (رجز مثمن سالم)قافیه: ارقاینی۵ بیت

ای گر درآید از درم سرمست یار قاینیبر جان نهم، بر دل نهم، دستِ نگار قاینی

مردم نمیگویم ز که مستم نمیگویم ز چهمشهور باشد در جهان چشم خمار قاینی

آرامِ جانی یافتم کز دل قرارم می برددل بردن و جان سوختن این است کارِ قاینی

نخّ و نسیج انداخته شمع از میان برداشتهیا رب توان خفتن چنین شب در کنارِ قاینی

زهره ندارم کاین سخن پیش کسی پیدا کنمآری چه غم چون می برم غم یادگارِ قاینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و اشتیاق به محبوب است. شاعر از سرمستی و شادی ناشی از دیدار یار سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این عشق او را به شدت مجذوب کرده است. او حتی نمی‌خواهد از حالش با دیگران گفتگو کند و فقط به یاد چشم‌های خمار محبوبش آرامش می‌یابد. عشق او به حدی عمیق است که جانی که از دلش می‌گیرد را بخشی از کار یار می‌داند. در نهایت، شاعر در می‌یابد که نمی‌تواند این احساسات را با دیگران در میان بگذارد و تنها غمش یادگار قاینی (محبوب) است.