شمارهٔ ۱۳۳۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: نی۱۰ بیت

به دل زمن بحلی گر به جان طمع نکنیولی اگر تو توی جان و دل ز بُن بکنی

ترا نخست دل آرامِ خود گمان بردمیقین چو می نگرم خود هلاکِ جانِ منی

به طیره می روی ار بی وفات میخوانمچرا چنین ز حدیثِ درست می شکنی

یکی نصیحت یارانه بشنوی از منبه حسن غرّه نباشی گر اعتماد کنی

دگر به خانقهِ صوفیان مرو به سماعکه بس نماند که بنیاد زهد بر فکنی

اگر چه راحت جانی و نور دیده ولیکبه یک حساب عذاب دلی و رنج تنی

که راست چون تو پری زاده ای ولیک دریغکه همنشین گروهی بتر ز اهرمنی

دگر تحمل هجران نمی توانم کردز ناتوانی و بیچارگی و ممتحنی

نزاریا پس دیوار عاقبت بنشینبر آن قرار که دیگر در بلا نزنی

نگفتمت که مده دل به خوب رویان بیشاگر چنان که نه در قصد جان خویشتنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن بیانگر احساسات عمیق شاعر در مورد عشق و دل‌شکستگی است. شاعر به مخاطب خود می‌گوید که اگر به دل و جان او آسیب نرساند، ممکن است همه چیز خوب باشد، اما اگر دلشکسته شود، خودش را نابود خواهد کرد. او از بی‌وفایی و خیانت صحبت می‌کند و به فرد نصیحت می‌کند که به زیبایی‌های ظاهری اعتماد نکند. همچنین به او هشدار می‌دهد که از محیط‌های نامناسب دوری کند، چرا که ممکن است بر اساس زهد و دیانت خود لطمه ببیند. در نهایت، شاعر از تحمل دوری و دردهای ناشی از آن ابراز ناتوانی کرده و می‌گوید بهتر است که دل به زیبایی‌ها نبندد، زیرا این کار ممکن است جان او را تهدید کند.