شمارهٔ ۱۳۳۵

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اقمیکنی۶ بیت

دل میبری به غارت و شلتاق می کنیوز غمزه فتنه ها که در آفاق می کنی

پنهان ز خلق میکنم این راز و بر سرمچشمانِ مست خود را ایغاق می کنی

اینجوی توست عرصه ی ملک وجود رااینجوی خاص بهر چه بُل غاق می کنی

کس را اگر به واسطه ی تاج عدل کردتو در زمانه ظلم به بغتاق می کنی

شب تا به روز خونِ دل است این نه آبِ سرکز چشم ما روانه بر اطلاق می کنی

هم عاقبت به خسرو عادل رسد مگرجوری که بر نزاری مشتاق می کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جذابیت معشوق است که دل انسان را می‌رباید و باعث فتنه و آشفتگی می‌شود. شاعر از حسرت و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که چگونه این احساسات عمیق را پنهان نگه می‌دارد. او به بازیگری و نیرنگ معشوق اشاره می‌کند و از ظلم زمانه و ستم‌هایی که بر او می‌رود، گلایه می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که ممکن است عاشق به سرنوشت نیکو یا آشتی با عدالت برسد، اما در حال حاضر در رنج و شوقی عمیق به سر می‌برد.