شمارهٔ ۱۲۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ی۱۰ بیت

ای اگر بوی بری از نفسِ خرّمِ میمعجزِ عیسیِ مریم به تو بنماید وَی

تا به جانت نرسد ذوق نیابی وه وهتا تجرّع نکنی قدر ندانی هَی هَی

معتقد باش به مستانِ برانداخته دینبشنو این خورده و طومارِ بزرگی کن طَی

محتسب گفت بیا برشکن از خمر و خماربعد ازین توبه کن از مطرب و چنگ و دف و نی

گفتم آری نخورم بیش می و خوردم و عقلمعترض گشت و ز تشویر نشستم در خَوی

باز با عقل درافتادم و گفتم بی جانآدمی زنده محال است کجا کو که و کی

جانِ من زنده به جامی ست که باشد پُرجانحِرز من تازه به وردی ست که باشد با حی

گرچه مستان خرابیم چنان می نخوریمکه بود دردِ سر و رنجِ خمارش در پَی

راست چون دایره بر مرکز خم می گردیمخنب قطب است مگر گویی و مخمور جُدَی

تا بود منطقه و خطّ و محیط و محوربر نگردم چو نزاری ز مدارِ خُمِ مَی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و لذت زندگی اشاره می‌کند و بر اهمیت تجربه‌های زیستی تأکید می‌کند. او می‌گوید که برای درک واقعی زندگی و حس خوشی، باید از تجربیات و ذوق‌های عمیق عبور کرد. شاعر به مستان اشاره می‌کند و می‌گوید که پذیرش لذت‌های زندگی و نوشیدن از می‌ و جام زندگی، ضروری است. او همچنین به نقد اجتماعی و توبه‌های متصنعی اشاره دارد و می‌گوید که نباید از لذت‌های واقعی زندگی دست برداشت. در نهایت، شاعر به دایره‌ای اشاره می‌کند که مستان مانند آن حرکت می‌کنند و بر تکرار و چرخه زندگی تأکید می‌ورزد.