شمارهٔ ۱۲۹۳
خوش ترست از آبِ حیوان خاکِ میزندگی زهرست بی تریاکِ می
روحِ راحِ خُلد می آید از اوراحتِ روح است بویِ پاکِ می
دیر شد تا عقلِ روشن بین به عشقخویشتن را بسته بر فتراکِ می
مور و آن گه طاقتِ پهلویِ پیلپیل و آن گه حملۀ ناباکِ می
ساقیا کف گیره یی ساز از مژهاز پیِ برچیدنِ خاشاکِ می
شیوۀ مستانِ چالاک است هینبر کفِ ما نه لبالب لاکِ می
هم چو من برقّدِ او پوشد قباهر که داند شیوۀ چالاکِ می
آبِ خضرِ معنوی دانی که چیستورقسم خواهی ز من حقّا که می
ور قسم باور نداری هان گواهباز پرس از شیشۀ ضحّاکِ می
سست می کوشد که می ترسد فقیهاز خمارِ سختِ انده ناکِ می
سرگرانی با گرانان می کنندبر سبک روحان مبند امساکِ می
ناطق است آری نزاری ناطق استقاصر امّا قاصر از ادراکِ می