شمارهٔ ۱۱۹۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اری۱۲ بیت

من نه آنم به حقیقت که تو می پنداریبی خبر باش گر از من خبری می داری

باز پرداخته ام دانش خودبینی خویشاز من ای یار نیاید که به من هیچ آری

خودی تو همه هیچ است همه گویی او بودپس چرا هیچی خود با همگی نسپاری

با کسی باش که پاینده جز او نیست کسیعمر حیف است که بیهوده به خود بگذاری

صدق در تولیت صادق و ذریت اوستنیست در رقعه ی فیروزه و در زنگاری

چیست در عالم دنیا روش زنده دلاندوستی باشد و دل جویی و مردم داری

عالم معرفت از اول و آخر بیرون ستنه از آنها که تصور کنی و پنداری

گر بهشت است مراد تو ز طاعت هیهاتتو نیابی چه بود وای زهی بی کاری

ترک این وسوسه گیرم ره تحقیق رومشرح آن خود نتوان داد ز بس بسیاری

مثل زاهد و زنگی و مناجات و کلیموصف حال است به ممثول غلو نشماری

با دل آرام من ای باد صبا گو زنهارالله الله ز نزاری نکنی بیزاری

پیر مولای توام نیز و به عفوت واثقچه کنم گر نکنم بر در مولا زاری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بررسی مفهوم خودشناسی و حقیقت وجود انسان می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که تصوراتی که دیگران درباره‌اش دارند، ممکن است به واقعیت نرسد و باید از خودبینی پرهیز کرد. شاعر بر این باور است که همه چیز در وجود خودی حقیقی انسان بی‌اهمیت است و آنچه که ارزش دارد، پرهیز از خودپرستی و ارتباط با دیگری است. او به دوستی و مردم‌داری به عنوان اصلی‌ترین روش زندگی اشاره کرده و بر این نکته تأکید می‌کند که صرف عمل به عبادات و ظواهر نمی‌تواند انسان را به حقیقت برساند، بلکه باید به دنبال معرفت و حقیقت عمیق‌تری بود. در پایان، او از خداوند درخواست می‌کند که او را از وابستگی به دنیا و وسوسه‌هایش دور نگه‌دارد.