شمارهٔ ۱۱۸۹

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اداری۱۰ بیت

توقّع است که گوشی به حالِ ما داریروا مدار که آزارِ ما روا داری

رعایتی کن و گردِ دلم برآی دمیمسیحِ جانِ منی یک دمی کجا داری

چو در هوایِ تو پیوسته می کنم طَیَرانمرا رسد که کنم دعویِ هواداری

اگر کنارِ من از گریه چون محیط شودبدیع نیست که چشمانِ آشنا داری

ز آفتاب جمالت گر ارتفاع کنندبه فرق خطّ ِ تفاخر بر استوا داری

اگر چه خطّ ِ تو خطّ ِ جفا کشید و لیکخطا نباشد چون روی در خطا داری

نثارِ پایِ تو اشکم اگر گهر خواهیفدایِ جانِ تو جانم اگر رضا داری

دلم ببردی و صبر و شکیب و خواب و قراردگر چه ماند مگر قصدِ جانِ ما داری

ز دودِ آهِ نزاری بترس و ظلم مکناگر چه دستِ ستم‌گاری و جفا داری

به خاکِ پایِ تو سوگند می‌دهم بر توکه گه‌گهی ز نزاریِ زار یاد آری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از محبوب خود خواسته که به حال او توجه کند و بر او سخت نگیرد. او از محبوب می‌خواهد که کمی به او رحم کند و لحظاتی را با او سپری کند. شاعر به عشق و دلدادگی خود اشاره کرده و می‌گوید که در آرزوی محبوبش دایماً در حال پرواز است. او به زیبایی محبوب اشاره می‌کند و از درد و رنجی که عشقش برای او به همراه دارد، سخن می‌گوید. در نهایت، شاعر به محبوب خود سوگند یاد می‌کند که هرگز یاد او را فراموش نکند و از ستم بر او خودداری کند.