شمارهٔ ۱۱۶۵

وزن: مفعول فاعلاتن مفعول فاعلاتن (مضارع مثمن اخرب)قافیه: ردی۷ بیت

ای نوبهارِ خوبی از چهره تو وَردیوی خلدِ جاودانی از کوچه تو گردی

عشقِ تو را نشایند اشتردلانِ نازکتسلیم را بباید مردی و شیر مردی

هر دل شکسته ای را در خاطر از تو شوریهر درد خواره ای را در سینه از تو دردی

انکار ما نکردی صاحب غرض به خیرهگر تا به روز یک شب با ما قدم سپردی

چندان سرشک رانم کز آبِ دیده رویمهم چون شفق بباشد هر آفتاب زردی

جان من ار نبودی بیمارِ چشمِ مستتچندین غذایِ تن را خونابِ دل نخوردی

زلفت مگر نزاری در خواب دید زیرازنجیر اگر ندیدی دیوانگی نکردی

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و او را به عنوان نمادی از بهار و بهشت معرفی می‌کند. عشق به او به دل‌های شکسته آرامش و تسکین می‌بخشد و وجودش بر دل‌های دردمند سایه می‌افکند. شاعر بیان می‌کند که استعداد و زیبایی محبوبش برچهره اش چنان تأثیر می‌گذارد که تحمل آن دشوار است و نقص‌ها و دردها تحت تاثیر عشق او محو می‌شوند. همچنین، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگر محبوبش لحظه‌ای با او باشد، به اندازه‌ای اشک خواهد ریخت که می‌تواند دریا را پر کند. در نهایت، او به دیوانگی و اعتیاد به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که در نبود او، زندگی معنایی ندارد.