شمارهٔ ۱۱۵۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ادی۹ بیت

نه قلزمم که به هم در شوم به هر بادیکه در میانه دلم هست کوه فولادی

غلط شدم که دلِ نا شکیب فرتوتمچو آبِ تیره شود گر برون زند بادی

مثالِ صبر ِ من از روی ِ دوست دانی چیستنهاده اند بر امواجِ بحر بنیادی

اگر نه شیفتگی در نهادِ من بودیبه من خدای ز فطرت خرد فرستادی

به عقل اگر چه که مبدای ِ آفرینشِ اوستزمامِ عشق چه بودی که در ازل دادی

و گرنه از پیِ جسمی شریف بودی عشققدم ز عالم ِ ارواح پیش ننهادی

چرا به درد ننالم که آه دارم دوستز دردمند نباشد غریب فریادی

هنوز تا متعلق به جان ِ شیرینیز خویش برنتوان ساخت هم چو فرهادی

عجب مدار ز اقبالِ شاه ِ بنده نوازکه بندگیِ نزاری کند هر آزادی

خلاصه

هوش مصنوعی: غزل بیانگر احساسات عمیق و درونی شاعر است. او از قله‌های طاقت و صبر خود صحبت می‌کند که تحت فشارها و بادهای المختلفة زندگی به هم نمی‌ریزد. شاعر به عشق و شیفتگی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که وجودش به عشق وابسته است و همچنین به عقل و آفرینش که در ذات خود با اوست. او به درد و رنج خود اشاره دارد و بیان می‌کند که هیچ کس از درد او آگاهی ندارد. در نهایت، شاعر از دستاوردها و حالت‌های گوناگون بندگی و آزادی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که غم و درد ناشی از عشق در زندگی‌اش موج می‌زند.