شمارهٔ ۱۱۵۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: احی۹ بیت

ساقیا خیز و برافروز سبک مصباحیقفل اندیشه ی بی فایده را مفتاحی

درد ِ سر دارم و سودایِ دل و رنج ِ دماغبده این مشکل پیش آمده را اصلاحی

لنگرِ خم بگشایید که کشتی ز محیطنتوان برد برون بی مددِ ملاحی

من در افتادم و از من بستد عشق مراغرقه ای را چه محل در دهن تمساحی

مرهمِ عشق جراحت بود و به نشودکه مداواش محال است به هر جراحی

روح ثانیش نهادند لقب زیرا شدهر زمان راحتِ روحی دگر از هر راحی

ما به اقدام همم سیر سماوات کنیمسیرِ عشاق بدیع است ز هر سیاحی

هر کسی لازمه ای دارد و طرزی در شعرراح را هم چو نزاری نبود مداحی

گر چه با نور ِ قدح حاجت آن نیست و لیکساقیا خیر و برافروز سبک مصباحی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درخواست نوشیدنی و شادی از ساقی را بیان می‌کند. شاعر از ساقی می‌خواهد که نورانی کند فضا را و قفل اندیشه‌های بی‌فایده را باز کند. او از دردهای خود می‌گوید و خواهان درمان مشکلاتش است. شاعر به کشتی تشبیه می‌کند که بدون کمک ملّاح نمی‌تواند از دریا بیرون برود و بیان می‌کند که عشق او را غرق کرده است. او همچنین به جراحت‌های ناشی از عشق اشاره می‌کند که درمان آن ممکن نیست. در نهایت، اشاره به سفر روحانی و سیر در آسمان‌ها دارد و یادآوری می‌کند که هر شخصی ویژگی‌ها و شیوه‌های خاص خود را در شعر دارد. شعر با دعوت مجدد به نشاط و روشنی ادامه می‌یابد.