شمارهٔ ۱۰۷۴
نکرده از دو عالم دست کوتهقدم نتوان زدن با سالک ره
نشد با خویشتن هم ره موحددورنگی درنگنجدد حاش لله
درین ره پای بر جا باش چون قطبکه هست از بی ثباتی در سفر مه
به حبل الله که نتوان مخلصی یافتوگر خود یوسفی بی حبل ازین چه
تفرج کن که یوسف در حضورستغلط کردم چه خواهد دید اکمه
تویی کثرت ز پیش خویش برخیزکه یک ده را نباشد پیشوا دَه
ز فرط عشق واله شو نزاریچو عاشق نیست چه عاقل چه ابله
ز خود فارغ شوی گر آتش عشقفتد بر بنگه عقل تو نا گه
همه عالم پر از زهدست و توبهو لیکن مردمی باید منزه