شمارهٔ ۱۰۶۴
مرا هاتفی داد ناگاه توبهبگو گفت استغفرالله توبه
بگفتم ز می توبه کردم خدایابه رغبت، نکردم به اکراه توبه
شب و روز اورادِ من توبه باشدسحرگاه توبه، شبان گاه توبه
مرا گفت یاری پراکنده خو کننگیرند از سر به هر ماه توبه
اگر نشنوده توبه ی من شهنشهکنم از جوارِ شهنشاه توبه
نی ام پای بندِ حطامِ مزوّرهم از مال توبه ، هم از جاه توبه
کنم توبه از توبه ی سست کردنکه محکم نباشد ز برناه توبه
سیاهی برفت و سفیدی درآمدبه تقوی کنون می دهد راه توبه
نزاری ز دشمن ببر یعنی از خودبه نیکی توقّع ز بدخواه توبه