شمارهٔ ۱۰۶۳

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبه۷ بیت

هر که را مهرِ تو در دل نبود بی جان بهوان که جز عشقِ تو اش کیش بود قربان به

دلِ من در سرِ میدانِ محبّت چون گویدر خمِ زلف چو چوگانِ تو سرگردان به

قفلِ یاقوت که بر درجِ دُر انداخته ایسخت خوب است ولی پسته و گل خندان به

من به مرجان نکنم نسبتِ لعل تو که هستبوسه ای زان لبِ لعلِ تو ز صد مرجان به

اگرم تیغ زنی سر نهم اندر قدمتسرِ چاکر چو رود در قدمِ سلطان به

روی بنمای که ابرویِ تو محرابِ من استباشدم کفرِ سرِ زلفِ تو از ایمان به

گرچه دردِ تو نزاری نپذیرد درمانعشق دردی ست که آن را نکنی درمان به

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و ناامیدانه‌ای است که گوینده نسبت به معشوق خود دارد. او به این باور رسیده است که عشق واقعی تنها در وجود معشوق معنا پیدا می‌کند و بدون این عشق، زندگی بی‌معناست. او از سرگردانی دلش در میدان عشق صحبت می‌کند و به زیبایی‌های معشوق اشاره می‌کند؛ از قفل یاقوتی که بر در او افکنده شده تا لب‌های لعل او که هرگز با مرجان قابل مقایسه نیست. گوینده حتی از‌ آنچه ممکن است بر سرش بیاید نمی‌ترسد و با کمال میل برای معشوق فدای جانش می‌شود. در نهایت، او به این واقعیت اعتراف می‌کند که درد عشق غیرقابل درمان است و باید به همین صورت ادامه یابد.