شمارهٔ ۱۰۵۸

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: ابشنو۹ بیت

آخر ای راحتِ جان دردِ دلِ ما بشنوسخنی چند از این بی دلِ شیدا بشنو

سر چه می پیچی و گردن چه کشی از تسلیمطرفه پندی دهمت بی غرض از ما بشنو

گوش بگشای ولی چشم ز نادیده ببندهر چه ز آن جا به تو گویند از این جا بشنو

تا نگویند ندانی و چو گفتند خموشحرف سربسته به الفاظ معمّا بشنو

یک زمانی برِ ما آی و علی رغمِ رقیباگرت هست حدیثی دو سه پروا بشنو

زان مفرّح که ز یاقوتِ لبت ساخته انددل بیمارِ مرا هست مداوا بشنو

چشم دارم که مرا دل دهی و گوش کنیزاریِ زار مرا بهرِ خدا را بشنو

گر چه از دستِ من ای دوست فراغت دارینکته ای هست ازین عاشقِ تنها بشنو

ناله ی مرغ که شب گیر به گوش تو رسدهمه پیغام نزاری ست نگارا بشنو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و احساسات عاشقانه‌ی گوینده اختصاص دارد. او از محبوب خود می‌خواهد که به دل‌نوشته‌هایش گوش دهد و به جای نادیده گرفتن، به درد و دل او توجه کند. گوینده تأکید می‌کند که باید به حرف‌های نهان و ناتمام او گوش بسپارد و از سخنان دیگران نمی‌ترسد. او می‌گوید که اگرچه محبوبش ممکن است به او بی‌توجهی کند، اما نکته‌ای از عشقش دارد که باید شنیده شود. در پایان، او با اشاره به ناله و زاری عاشقانه‌اش، از محبوبش می‌خواهد که همانند پرنده‌ای که در شب ناله می‌کند، به صدای دلش گوش کند و او را درک کند.