شمارهٔ ۱۰۴۹

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: و۱۳ بیت

ندانم آفتاب است آن اگر روکمندِ عنبرین است آن اگر مو

به چین بفرست تا کاسد شود مشکنسیمی از عرق‌چینِ سمن بو

خروجِ زنگیانِ چین زلفتبه حسن‌آبادِ رویت از همه سو

خطایی بود کاستیلا گرفتندچنین بر ملکِ رویت خیلِ هندو

دلم پیرامنِ آن چشمۀ نوشنمی‌گردد ز پیش‌ِ چشمِ جادو

ز پیشِ غمزه ی چشمِ تو برخاستفرود آمد خوشی بر طاقِ ابرو

به چشمت اشکِ من خوارست چون شدگشاده از دُرِ دندانت لؤلو

مرو با عشق در میدان به بازیکه با او بر نیاید کس به بازو

ز من ای یارِ آهو چشم مگریزنه هم بالینِ مجنون بود آهو

اگر از ما گناهی رفت توبهبه الطافِ تو مطموعیم و مرجو

بزرگان از سرِ حسنِ عقیدتگنه‌داران بسی کردند معفو

سری دارم فدایِ آستانتبه پایِ خود نخواهم رفت ازین کو

نزاری گر دلت بیمارِ عشق استدرین دارالشفاء در دست دارو

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و رازآلودگی عشقی عمیق اشاره دارد. شاعر از زیبایی یار خود، که نمادی از آفتاب و خوشبختی است، سخن می‌گوید و از اثرات جادوئی چشم و ابرویش بر دل و جانش می‌نویسد. او به تجمل و عطری که از چین می‌آید اشاره کرده و حسرت به دل دارد که نتوانسته بر درد عشق غلبه کند. شاعر همچنین از نگرانیش در مورد ارتباطش با معشوقه‌اش حرف می‌زند و می‌گوید اگر خطایی از او سر زده، به لطف‌های یارش امیدوار است. در نهایت، شعر به توبه و طلب بخشودگی از محبوب اشاره می‌کند و به دردی که عشق به همراه دارد، اعتراف می‌نماید.