شمارهٔ ۱۰۴۴
آخر ای دوست کجایی که چنانم بیتوکه سر از پای و شب از روز ندانم بیتو
اشتباهی بنماند که تویی هستی منچون که از هستیِ خود نیست گمانم بیتو
نه همان بلبلِ دیوانۀ عشقم یاربکه چنین بسته لب و گنگزبانم بیتو
مُهرِ پیمان تو بر دیده و دل بنهادمخاک در چشمِ دل و دیده فشانم بیتو
تا به خدمت نرسم باز نبینم رویتکافرم گر نفسی خوشگذرانم بیتو
چه عجب گر تو شبی زنده گذاری بیمنعجب آن روز که من زنده بمانم بیتو
شفقتی کن که دلم بر سرِ پا منتظرستمرحمت کن که روان است روانم بیتو
ناتوانم چه کنم بی تو نمییارم بودچند گویم نتوانم نتوانم بیتو
هم به امّیدِ تو خواهم که بماند جانمکه نه از مرگ بتر صحبتِ جانم بیتو
از صبا پرس شبی حالِ نزاریِ نزارتا نشانی دهد از نام و نشانم بیتو