شمارهٔ ۱۰۴۱
باز مرا مست کرد بویِ عرق چینِ تودر سرم افتاد شور ز آن لبِ شیرینِ تو
عنبرِ زلفِ تو برد رونقِ مشکِ ختاقاعدۀ نو نهاد طرّه پر چینِ تو
نافۀ آهویِ چین خشک شد از رشکِ آنکهم چو بلورِ ترست نافۀ سیمینِ تو
بستر و بالینِ من نیست به جز خاک و خشترقصکنان هندوان بر گلِ نسرین تو
گر دُرر چشم من جمع کند جوهریباز نداند کس از خوشۀ پروین تو
حسن و جمال و جلال این همه داری و لیکرسمِ وفا پروری نیست در آیین تو
شد دلِ تنگم خراب نی غلطم خونِ نابراست بگویم ز چه از دلِ سنگینِ تو
عیب نزاری کنی گر کند آشفتگیشیفته میداردش بویِ عرق چینِ تو