شمارهٔ ۱۰۴

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اربسوخت۷ بیت

که دیده‌ای که چو من در فراق یار بسوختبسوخت آتش هجران مرا و زار بسوخت

مرا ببین و ز من اعتبار کن یارااگر کسی نشنیدی کز انتظار بسوخت

غم تو صاعقه‌ای در میان جانم زدکه ترّ و خشک وجودم به اعتبار بسوخت

سرشک دیده چنان می‌رود ز سوز جگرکه قطره‌ قطره چون ژاله در کنار بسوخت

نفس‌نفس که درآمد ز حلق پر دودمز تاب آتش آهم شراروار بسوخت

چنان دماغ دلم از تف سموم خیالبسوختند که هم خواب و هم قرار بسوخت

بسوزد آتش دوزخ وجود عاصی راچنان‌که جان نزاری ز هجر یار بسوخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، عاشق از غم فراق یار خود سخن می‌گوید و توصیف می‌کند که چگونه آتش هجران او را به شدت می‌سوزاند. او از درد و رنجی که به خاطر انتظار کشیدن دارد، می‌نالد و به یارش می‌گوید که غمش مانند صاعقه‌ای در جانش اثر گذاشته است. اشک‌هایش به خاطر سوزش دلش مانند قطرات باران می‌ریزد و نفسش نیز از شعله‌های آتش آلامش در حال احتراق است. او به شدت تحت تاثیر خیالاتش قرار گرفته و می‌گوید که همه آرامش و خوابش را از دست داده است. همچنین، اشاره می‌کند که عذاب عشقش به اندازه‌ای دردناک است که آرزو می‌کند آتش دوزخ نیز بر وجود عاصی تأثیر بگذارد.