شمارهٔ ۱۰۳

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبخت۱۰ بیت

چه باشد ار دهدم روزگار چندان بختکه روی دوست ببینم، دریغ کو آن بخت

گذشت عمر و برون نامد از وبال اخترفرو شدیم به درد و نکرد درمان بخت

به سوز ناله و فریاد من نشد بیداردمی ز خواب تغافل زهی تن آسان بخت

نه بخت آن‌که کند توبه از فضولی دلنه روی آن‌که شود بعد از این به سامان بخت

چگونه جمع بود خاطرم که می‌بینمچو زلف دوست سر آسیمه و پریشان بخت

چنان نزار شدم در فراق دوست که عقلدو چشم خیره بماند از من گریزان بخت

ستیزه می‌کند و می‌رود به طنّازیز دور بر من عاجز به خیره خندان بخت

ز بخت چند کنم استعانت اندر عشقهنوز باش کزین ورطه چون برد جان بخت

نزاریا چو چنین شد صلاح دانی چیست؟که امتحان نکنی عهد سست‌ پیمان بخت

ز خویشتن به در آی و به خویشتن بگذارزمانه را و ازین بیشتر مرنجان بخت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ناخرسندی و دردهای ناشی از عشق و نداشتن بخت خوب اشاره می‌کند. او آرزو می‌کند که روزی چهره‌ی دوست را ببیند، اما هرگز بخت به او یاری نمی‌کند. عمرش سپری می‌شود و همچنان در رنج و آلام باقی می‌ماند، بدون این که راهی برای درمان دردش بیابد. شاعر احساس می‌کند که بختش او را به خواب غفلت فرو برده و از مشکلات و دردهایش غافل بوده است. همچنین به دروغینی و ناپایداری بخت اشاره دارد و از بی‌کسی و ناامیدی در عشق می‌گوید. در نهایت، او توصیه می‌کند که انسان باید از خود خارج شود و زمانه را فراموش کند، چرا که ادامه‌ی این رنج‌ها تنها به درد و ناراحتی بیشتر می‌انجامد.