شمارهٔ ۱۰۳۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: رمچنین۷ بیت

بی‌دوست این منم که به سر می‌برم چنینجان می‌کنم به هرزه و خون می‌خورم چنین

در تنگ‌نایِ غارتِ عشق اوفتاده‌امزین ورطۀ مخاطره کی بگذرم چنین

امّیدِ واثق است که از لطفِ بی‌دریغدر دستِ غم رها نکند داورم چنین

هم لطفِ او کند مگر از روی مرحمتدفعِ بلا که می‌گذرد بر سرم چنین

هر روز دل به واقعه‌ ای مبتلا بودمادام تا به چشمِ خرد بنگرم چنین

دل می‌برند و هیچ غم من نمی‌خورندافسون همی‌ کنندم و دم می‌خورم چنین

مسکین نزاری از دلِ خود رأی در بلاستدشمن به عزِّ و ناز چه می‌پرورم چنین

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تنهایی و عذاب ناشی از فقدان دوست است. شاعر احساس می‌کند که بدون دوست به سختی روزها را سپری می‌کند و در عشق شکست خورده، در تنگنا قرار گرفته است. او امید دارد که خداوند به او لطف کند و از غم و بلا رهایی یابد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که دیگران به درد و رنج او بی‌توجه هستند و او تنها به افسون‌ها و خیالات خود دل خوش کرده است. در نهایت، شاعر خود را در وضعیتی ناامید و درمانده می‌بیند که از دلش نمی‌تواند رهایی یابد.