شمارهٔ ۱۰۲۹
دوش مرا گفت عقل از سر رای زرینکای پسر احباب را بر دو جهان بر گزین
جز دم ایشان مزن جز درِ ایشان مروجز دل ایشان مجوی جز رخِ ایشان مبین
بس ز وجود و عدم تا به کی از کیف و کمخیز برون نه قدم از صفتِ کفر و دین
گر قدم جان نهی در ره اخلاص شاندر قدمت آسمان پست شود چون زمین
عزم فلک باشدت مجلس ایشان طلبخلد برین بایدت در صف ایشان نشین
جام محبت بگیر از کف ساقی بنوشاینت شراب طهور در نظر حور عین
در طلب زندگی باز نمایی مگراز قدح عارفان چشمه ماءِ معین
روی بگردان ز خود راهِ بقا پیش گیرروی ندارد به حق راهِ بقا جز چنین
جان نزاری فدا در قدم دوستاندر روشِ عشق نیست مرتبه ای بیش از این