شمارهٔ ۱۰۱۳

وزن: مفتعلن فاعلن مفتعلن فاعلن (منسرح مطوی مکشوف)قافیه: انمن۱۰ بیت

باد صبا هر نفس تازه کند جان منکز نفسش می دمد بوی گلستان من

بس که به سر بر زدم دست به زاری نماندبلبل شوریده را طاقت دستان من

فصل ریاحین و من حبس به زندان تنجلوه کنان در چمن سرو خرامان من

رای سفر زد مرا عقل به دیوانگیای که سرآسیمه باد عقل خطادان من

زود هلاکم کند درد جدایی که عشقبازنگیرد چنین دست ز دامان من

جامه درم تا به روز هر شب و هر بامدادتازه غمی برکُند سر زگریبان من

شعله زند بر اثیر آتش هجران دوستدود برآرد ز سر سینه ی سوزان من

عیش و نشاط و طرب جمله فراموش کردزین همه محنت که دید خوی تن آسان من

جمع نباشد دلم خواب نیابد سرمتا نکند دیده باز بخت پریشان من

آه نزاری بسوخت پرده ی ناموس و صبرفاش نکرد ای دریغ قصه ی پنهان من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حال و هوای عاشق و درد جدایی او می‌پردازد. شاعر از شدت حسرت و اندوه ناشی از دوری معشوق می‌گوید و حس می‌کند که با وجود زیبایی‌های طبیعت، همچنان در بند غم و ناراحتی است. او به پرواز بیداری عقل اشاره می‌کند که او را به دیوانگی می‌کشاند و از درد جدایی می‌گوید که به شدت او را می‌آزارد. همچنین، شاعر به شب و روزهایی اشاره می‌کند که به خاطر غم معشوق، خوشی و نشاط را فراموش کرده و دلی آشفته و بی‌خواب دارد. در نهایت، او از راز عشق و تحمل محنت‌هایش صحبت می‌کند و پرده‌ای از صبر و ناموسش را می‌سوزاند.