شمارهٔ ۹۲
عشق است که علم دو جهان مختصر اوستمجموعه احوال دو عالم خبر اوست
صد راهزنم در صف اندیشه نشستهحرز دل آگاه نشین از نظر اوست
بیگانگیش بار دهد اشک ندامتاین تخم همانست که طوفان ثمر اوست
یادآوریش راه نماید به وصالشاین خانه همانست که امید در اوست
گر ناخوشت از جا ببرد جای نگهدارکان دل که ز ناوک نهراسد سپر اوست
گر زمزمه ای ره زندت از پی آن روکان دل که ز جا رفت رهش بر گذر اوست
گریان ز گلستان جهان رفت «نظیری »هر لاله که از خاک دمد چشم تر اوست