شمارهٔ ۷۴
نظر به ظاهر و صیاد در خفا خفتستاجل رسیده چه داند بلا کجا خفتست
کجا ز فتنه آن چشم نیم باز رهیمکه فتنه خاسته از خواب و پای ما خفتست
کسی به قلب شبم ترکتاز می آردکه بر فراش قصب پای در حنا خفتست
شمیم مهر ز باغ وفا نمی آیدبه هر چمن که تو نشکفته یی صبا خفتست
طبیب عشق ببرد طمع ز بیماریکه شب به راحت ازین درد بی دوا خفتست
کسی از معانقه روز وصل یابد ذوقکه چند شب ز هم آغوش خود جدا خفتست
بگیر کام دل ای کعبتین مردم چشمکه بردت آمده و نقش بر قفا خفتست
شب امید به از صبح عید می گذردکه آشنا به تمنای آشنا خفتست
فسانه صرف «نظیری » مکن که خواب کندشکستهای که به صد درد مبتلا خفتست