شمارهٔ ۵۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: فتهرا۷ بیت

هر روز جویم آب رخ روز رفته راگویم به فخر ننگ ز مردم نهفته را

لب بستم از سخن که درین مجمع نفاقبه یافتم ز گفته حدیث نگفته را

هرگز شب امید به دوران من ندیدجام می دوساله و ماه دو هفته را

خفاش بخت من چو نبیند چه فایدهگر سرمه زآفتاب کشد چشم خفته را

در خون همیشه نشتر مژگان شکسته امناسفته کرده ام همه درهای سفته را

فراش کوی دوست شو ای ناله یک سحردر چشم بخت کن خس و خاشاک رفته را

زهرست آب دیده «نظیری » نه اشک تلخدر دیده آب می کنم الماس تفته را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناکامی‌ها و دردهای خود در زندگی صحبت می‌کند. او به یاد روزهایی می‌افتد که گذشته‌اند و از افسوس و خجالت به خاطر ناپاکی‌های انسان‌ها می‌گوید. در مجلسی که مملو از نفاق است، سکوت می‌کند و به کنایه به بی‌اعتمادی به سخنان دیگران اشاره می‌کند. شاعر به سرنوشت خود و ناامیدی‌اش از آینده اشاره دارد و می‌گوید که بخت او مانند خفاش است و هیچ امیدی به بهبود وضعیت خودش ندارد. او در زندگی‌اش همواره با درد و اشک دست و پنجه نرم کرده و به عشق خود در کوی دوست می‌پردازد. در نهایت، شاعر به زیبایی اشک‌هایش که از دلش برآمده‌اند، اشاره می‌کند و آن‌ها را به الماس تشبیه می‌کند.