شمارهٔ ۵۰۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ادده۷ بیت

فکر و غم را سر به جان مردم ناشاد دهما به تو شادیم ما را خاطر آزاد ده

هر که را جانان کشد ماتم نمی دارد کسیدوستان کشته خود را مبارکباد ده

دور ازان در مرده ام کی می کند خاکم قبولدر تنم آتش زن و خاکسترم بر باد ده

شور و غوغا بیش شد از بند و زنجیر ای پدرترک غمخواری این مجنون مادرزاد ده

برنمی تابد دل اما عشق می فرمایدمکز ده ویران خراج کشور آباد ده

عاجزانیم از دیار خود به پابوس آمدهعجز ما بشنو نمی گوییم ما را داد ده

یار می آید «نظیری » زندگی از بهر چیستدیده بگشا و به مردم جان فشانی یاد ده

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق خود نسبت به غم و درد در زندگی پرداخته است. او از خداوند می‌خواهد که اندوه و نگرانی را از دل مردم دور سازد و به آنها شادی بدهد. شاعر اشاره می‌کند که هیچ‌کس پس از مرگ محبوبش غمگین نمی‌شود و از دوستان می‌خواهد که به کشته‌های خود افتخار کنند. همچنین، او از درد و رنجی که در دل دارد سخن می‌گوید و احساس می‌کند که در میان آتش عشق می‌سوزد. او از مادرش می‌خواهد که غم دیگران را رها کند و به او کمک کند. شاعر نشان می‌دهد که از وطن خود دور است و در فراق آن به سر می‌برد و درخواست دعا و کمک دارد. در انتها، اشاره می‌کند که زندگی و عشق باید به مردم یاد داده شود تا از آن بهره‌مند شوند.