شمارهٔ ۴۵۶
مبین به رد و قبولم که نیکخواه تواماگر بد دو جهانم که در پناه توام
مپوش چشم ز حالم که از پریشانیز دیده تو گریزان تر از نگاه توام
به گرد کوی تو گردم نسیم درگاهمبه هیچ در ننشینم غبار راه توام
هزار زخم ستم خوردهام رسیده به تونمانده قوت رفتن ز صیدگاه توام
صور نگار صد افسانه پریشانمکه در سواد شب، طره سیاه توام
کجاست هجر کزو انتقام خویش کشمکه در حمایت مژگان کینه خواه توام
«نظیری» از که گذشتی؟ دگر که را دیدی؟که باز سوخته شعلههای آه توام