شمارهٔ ۴۲۴
به گل پیراهنی امیدوارمکه خوشبو سازد آغوش و کنارم
من آن آسیمه صیادم درین بحرکه در دامم نمی گنجد شکارم
قضا هم سنگ کوهم داده سودابه مویی برتر از او بسته بارم
فشانم خوشه باران ز مژگانبه شورش ابر دشت و کوهسارم
شود شوریده تر هر دم گل و آبازین مرغابیان چشمه سارم
به امید وصال آن پری وشبه شکلی هر نفس بت می نگارم
به ایمان نایم از پندار بیرونعجایب مؤمن زنار دارم
گریبان می درم از عشق و کارشکه تاب این سر و سودا ندارم
ز شهری زادگان عشق پرسیدیکی از عارفان آن دیارم
به این خشکی گر آزادم گذارندز سرسبزان وادی یادگارم
«نظیری » ذوق شب خیزان ز من پرسکه از بی گه درین وادی سوارم