شمارهٔ ۴۱۸

قافیه: ادزنم۱۱ بیت

تا به کی خیمه چو گل بر گذر باد زنمعهد خوبی گذران بینم و فریاد زنم

حاصل مزرع آفت زدگان است آن گنجمن غلط قرعه به ویرانه و آباد زنم

بیش ازین شور نمی گنجد اگر کان نمکبر جگرسوختگی های خدا داد زنم

مست شوقم می و خون درنظرم یکسانستسر ز ساقی کشم و چنگ به جلاد زنم

خار حسرت به دل و خنده شادی بر لبجام غم گیرم و خود نوشم و خوش باد زنم

شرح هجران تو بر مرغ گلستان خوانمشانه زلف تو بر طره شمشاد زنم

گر مقیمان چمن از تو نشانم گویندبوسه ها بر قدم بنده و آزاد زنم

قلم عقل ز بازیچه ساقی بشکستخنده ها بر سبق و بر خط استاد زنم

منهدم گشت چو بنیاد وفا کعبه دلحاکمی کو که ز بیداد بتان داد زنم

در گلستان چو حدیث قد آن سرو کنمناوکی بر دل صد پاره شمشاد زنم

من و ورد سحری نیست «نظیری » انصافراه میخانه روم، دوش به زهاد زنم