شمارهٔ ۴۱۷

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: تم۷ بیت

باز از جرم شکایت ناامید از رحمتمگفته ام کفری و اکنون بدترین امتم

ناز من دارد ملالی سایه ام خصم من استدر دل خود خوارم و در چشم خود بی عزتم

گرچه در ظاهر دلم اظهار طاقت می کندلیک پنهان بر سر جنگ است با من طاقتم

می نویسم خط بیزاری دل پرشکوه رابا هوس پیوند دارد، نیست با او نسبتم

عالمی از رنجشم راه حکایت یافتنداز نکوخواهان دگر در زیر بار منتم

من که جا یابم برش، با رشک اغیارم چه کاراین چنین دایم در آتش از دل پرغیرتم

نیست از رنجش «نظیری» گر شکایت می‌کنمعندلیبم ناله کردن هست رسم و عادتم

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساس ناامیدی و خشم خود نسبت به خودش و وضعیتی که در آن قرار دارد، سخن می‌گوید. او خود را بدترین قوم و ناپاک می‌داند و از ضعف و ذلت درونی خویش رنج می‌برد. علیرغم اینکه در ظاهر به خاطر مشکلاتش اظهار قدرت می‌کند، اما در باطن با ناتوانی و مشکلاتش در جنگ است. شاعر احساس می‌کند که دیگران از رنجش آگاه هستند و او با حسادت به دیگران مواجه است. او همچنین با اشاره به عواطف عمیق و غم انگیز خود، اعلام می‌کند که ناله و شکایت از دردهایش بخشی از طبیعت اوست.