شمارهٔ ۲۸۷

قافیه: اهرگز۷ بیت

تو درنیافته‌ای لذت وفا هرگزدلت به مهر نگردیده آشنا هرگز

همه فرایض جور و جفا به جای آرینمی شود ز تو بدعهدی قضا هرگز

به هر بلا که کنی مبتلا ملاطفتستکه چاشنی ندهد عشق بی بلا هرگز

خلل پذیر نگردد به هیچ عصیان عشقکه این چراغ نمی میرد از هوا هرگز

به بی نیازی همت چنان غنی شده امکه التفات ندارم به کیمیا هرگز

گران فروخته ما جان و دل به جلوه توتو چون کریم نگردیده بر قفا هرگز

«نظیری » از پی حرص مراد کمتر رونمی‌رسد غم عالم به انتها هرگز

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و وفاداری می‌پردازد. او می‌گوید که فردی که لذت وفا را نمی‌داند و دلش به مهر آشنا نشده، نمی‌تواند به درستی از عشق و تعهد برخوردار باشد. هر گونه ناملایمتی و سختی که بر او پیش بیاید، تنها ابزاری برای نشان دادن محبت است و عشق واقعی از بین نمی‌رود. او به درجه‌ای از بی‌نیازی و غنای روحی رسیده که دیگر به چیزهای مادی اهمیتی نمی‌دهد. همچنین اشاره می‌کند که عشق او به معشوق هیچگاه تضعیف نخواهد شد و همچنان به او عشق می‌ورزد. در نهایت، شاعر می‌گوید که غم و اندوه جهان پایانی ندارد و همواره ادامه دارد.