شمارهٔ ۲۸۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انیدگر۹ بیت

هردم از زلف تو دارم کافرستانی دگردم به دم نو می کنم از رویت ایمانی دگر

یا تویی یا حسن رخسار تو را دزدیده استچون تویی گر سر برآرد، از گریبانی دگر

چاشنی کنج آن لب از مذاقم کی رودگر بگردانم زبان را در نمکدانی دگر

نیست هم دعوی حریفی، حسن تنها هر زمانرخش می تازد ز میدانی به میدانی دگر

چابکی با خویش طرح ترکتاز افکنده استگوی دیگر می زند هر دم به چوگانی دگر

تا برون آرد سری از لوح پیشانی اوطفل گردد عقل هر دم در دبستانی دگر

حسن هر سو در لباس صورتی پنهان شودعشق هر ساعت درآویزد به دامانی دگر

پیش حکمش گر دم از عذر خطای خود زندمی زند بر روی آدم خال عصیانی دگر

درد نایابی و نادانی «نظیری » مشکل استغیر خاموشی ندیدم هیچ درمانی دگر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و زیبایی است و شاعر احساسات خود را نسبت به محبوبش بیان می‌کند. او از زیبایی‌های خاص محبوب و تأثیر آن بر خود سخن می‌گوید و می‌گوید که هر لحظه طراوت و تازگی عشق او را دوباره تجربه می‌کند. شاعر بیان می‌کند که عشقش به محبوب بقدری عمیق است که هر بار با دیدن او، انگار دنیای تازه‌ای را می‌بیند و احساساتی جدید در او به وجود می‌آید. همچنین، او از درد و مشکلاتی که به دلیل عشق و دوری از محبوبش تحمل می‌کند، پرده برداری می‌کند و نشان می‌دهد که هیچ درمانی برای این وضعیت جز سکوت و تحمل ندارد. در کل، این شعر یک بیان عمیق و عاشقانه از شور و شوق و غم‌های مرتبط با عشق است.