شمارهٔ ۲۷۹
تعظیم پیام دل آگاه نگه دارپیغام دل خویش مگو آه نگه دار
تا دامن گل پرده گلزار دریدهستای شاخ گیا رشته کوتاه نگه دار
بر من که حریفان صبوحی نخروشندتو قهقههٔ گل به سحرگاه نگه دار
شد عشق که از منزل جانان خبر آردای عقل تو بنشین و سر راه نگه دار
مجلس به مرادست و محبت به تقاضااز صدر گرانی برو درگاه نگه دار
عاشق ز کجا و سخن صبر و جدایییارب تو ازین تهمت ناگاه نگه دار
با خجلت جرم از در عجز و ره زاریباز آمدهام خواه بکش خواه نگه دار
زندان وطن به که گلستان غریبیاز مصر به کنعان بر و در چاه نگه دار
خواهی که به تو بیش شود شوق «نظیری »از پیش خودش گاه بران گاه نگه دار