شمارهٔ ۲۵۵

وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: وختهباشد۷ بیت

عیشم خوش از آن شعله افروخته باشدنقلم دل ریش و جگر سوخته باشد

از محنت لب بستنم آن کس شود آگهکز تیغ جفا چاک دلی دوخته باشد

در عرصه گلزار کند ناله ز تنگیمرغی که به کنج قفس آموخته باشد

نیکوییی ما در ره بازار خریدندعیبش به متاعیست که نفروخته باشد

محتاجی ما باعث آسایش ما شدغارت نخورد هرکه نیندوخته باشد

گرمی مفروشید که در مجمع ما نیستشمعی که نه از سوز خود افروخته باشد

از صدق نفس چند زنی لاف «نظیری »مشکت همه سرب و جگرسوخته باشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات عمیق خود می‌پردازد. او از شادی‌ای که از شعله عشق می‌گیرد سخن می‌گوید، هرچند دلش از غم و جراحت می‌سوزد. او احساس می‌کند کسی که در درد و رنجش شریک می‌شود، بیشتر از دیگران به حال او آگاه است. در مورد ناله‌اش به ناتوانی و محدودیت خود در زندان قفس می‌گوید. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی او در بازار زندگی خریداری شده، اما عیب‌هایش به متاعی است که نتوانسته بفروشد. همچنین می‌افزاید که نیاز او باعث آسایشش شده و کسانی که بی‌کوشش زندگی کرده‌اند، به نقصان دچار می‌شوند. او از گرمای احساساتش می‌گوید که اگر در جمع نباشد، بی‌فایده خواهد بود و در پایان بر صداقت و خلوص خود تأکید می‌کند و می‌گوید اگر دلش سوخته است، این نشان از صدق و راستگویی اوست.