شمارهٔ ۲۱۹
دل باهوش دم برون ندهدچشم با دوست نم برون ندهد
درکشد بحرهای غم عاشقرشحه ای از قلم برون ندهد
دل اسراربین حدیث قدیمجز به حکم قدم برون ندهد
چپ نوشتند نامه حاضر باشنشو کاغذ رقم برون ندهد
منگر کان نگاه وحشی راراه از دیده رم برون ندهد
نگه از چشمش ار برون آیدزلفش از پیچ و خم برون ندهد
این خم از بهر مرگ و سور جهانغیر نیل و بقم برون ندهد
بده آب خضر که در در و دشتخاک، جز جام جم برون ندهد
مرد باید که فکر یار از دلتا زید نیم دم برون ندهد
به کفم جام شادمان گون دهتا رخم رنگ غم برون ندهد
نتوان کم ز پیر ترسا بودمیرد از کف صنم برون ندهد
گر نگرید قلم «نظیری » راابر سیراب نم برون ندهد