شمارهٔ ۲۱۴

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: انممیکشد۷ بیت

دل نمی‌دانم کجا، زین آستانم می‌کشدمرگ می‌بینم که با هجرام عنانم می‌کشد

هر سر مو بر تنم دارد خروشی از وداعهجر پیوند تو از رگ‌های جانم می‌کشد

داشتم در سینه پیکان خدنگ کارییدست غیرت این زمان از استخوانم می‌کشد

می‌کند آسودگی سیری به گرد خاطرمگریه هم پایی ز چشم خون‌فشانم می‌کشد

قصه وارستگی امروز پیش دل گذشتطرفه حرف ناامیدی از زبانم می‌کشد

بر سر بازار جانبازان کمان آویختمدست غیرت بشکنم هرکس کمانم می‌کشد

می‌کشم سر از کمند او «نظیری» بعد ازینگر به صد زنجیر آن نامهربانم می‌کشد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از احساساتی عمیق و دردناک ناشی از جدایی و هجران سخن می‌گوید. او نمی‌داند به کجا می‌رود و مرگ را در سایه‌ی جدایی احساس می‌کند. هر مویی از بدنش گویای وداعی تلخ است و جدایی از معشوقش به شدت آزارش می‌دهد. او حس می‌کند که غیرت و شجاعتش تحت فشار زمان از او گرفته می‌شود و آرامش نمی‌یابد، بلکه غم و یاد خاطراتش به شدت وجودش را می‌آزارد. شاعر به ناامیدی و وضعیت دشوارش اشاره می‌کند و در نهایت از سختی هایی که به او تحمیل می‌شود شکایت دارد، به ویژه از کمانداران و معاندان که نمی‌گذارند آزاد باشد. در کل، شعر بیانگر عواطف عمیق ناشی از عشق و جدایی است.