شمارهٔ ۲۰۴

قافیه: نگبراورد۸ بیت

گل آمد و لعلم ز دل سنگ برآورداشک ز تماشای چمن رنگ برآورد

می خواست ز مرغان چمن شور برآردیک نغمه مغنی به صد آهنگ برآورد

عشق آمد و در شهر دل آیین خرد دیدتا شهر به تاراج رود جنگ برآورد

مطرب ز برم خرقه سالوس به در کردگرد همه شهرم به دف و چنگ برآورد

شب نیست که از شادی بسیار نگریمغم خوردن کم حوصله را تنگ برآورد

یک بار به عیب و هنر خویش ندیدمدر جیب و بغل آینه ام زنگ برآورد

در راه وفای تو نه طولیست نه عرضیشوخی تو فرسنگ به فرسنگ برآورد

این خونشده دل بس که خرابست «نظیری »در پیش تو نتوانمش از ننگ برآورد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و زیبایی طبیعت می‌پردازد. او از آمدن گل و بیداری دل سنگی خود سخن می‌گوید و اشک‌هایش را که از تماشای چمن بریخته، بیان می‌کند. شاعر می‌خواهد شور و شوقی را که از مرغان چمن می‌گیرد، به نغمه‌ای زیبا تبدیل کند. عشق در شهر دل او در حال ایجاد تغییرات است و شاعر اشاره می‌کند که این عشق مثل یک جنگ می‌تواند شهر را به تاراج ببرد. او همچنین از شادی و غم سخن می‌گوید و اعتراف می‌کند که در خود عیوب و هنرهایی را نمی‌بیند. در نهایت، او می‌گوید که در راه وفای محبوبش، مسیری وجود ندارد که او را از آن دور کند و قلب خونینش که به خاطر عشق خراب شده، ننگین نمی‌شود.