شمارهٔ ۱۹۸
افسانه شیرین مرا گوش نکردندصد تلخ چشیدم شکری نوش نکردند
یک خرده گرفتند پس از نکته بسیارگشتیم فراموش و فراموش نکردند
ما روزه ازین مائده بر خشک گشادیمدر کاسه ما جرعه سر جوش نکردند
معلوم شد از مستی ما حوصله مادادند به حکمت می و بیهوش نکردند
باید به عصا رفت چو موسی که درین راهیک چاه نکندند که خس پوش نکردند
در حلقه شدم زان خط رخسار و قرینمبا کوکب آن صبح بناگوش نکردند
جانم به ره پردگیان سحری سوختسویم نگهی از ته شب پوش نکردند
خونابه به بو آمده بر جیب و کنارمزان سنبل خوش بوم در آغوش نکردند
امروز نه رحمست که لب تشنه گذارندآن را که لبی تر ز می دوش نکردند
فریاد ازین شوق که در جان «نظیری » استتا مردنش از زمزمه خاموش نکردند