شمارهٔ ۱۸۴

قافیه: رنرود۹ بیت

بیا که بی تو غم از خاطرم به در نرودوداعم از دل و هجرانم از نظر نرود

در آن بساط که من خوان عشرت آرایممگس ز تلخی من جانب شکر نرود

ز شهر خویش مرا شهرت تو دور انداختبه اختیار کسی جانب سفر نرود

چه می شود، چو کریمان ره غریب زنندره دیار ببندند تا خبر نرود

به طبع شوخ تو نازیم و آن پذیراییشکه گر سخن رود از خاطرت اثر نرود

دلم به یاد تو دریا نمود چشم و هنوزمی خیال تو در ظرف مختصر نرود

تن نزار و دل بردبار خواهد عشقکه از نسیم به جوش آید و بسر نرود

چو خون مرده سیه روی باد در ته پوستدلی که بر سر پیکان و نیشتر نرود

بر آستانه رهی می نما «نظیری » راکه قدر مجلس خاصان به اینقدر نرود

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از اندوه و غم ناشی از دوری محبوب سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی با حضور دیگران و لذت‌های ظاهری، غم او از دلش نمی‌رود. او به تلخی زندگی اشاره دارد که با وجود شیرینی‌ها نمی‌تواند فراموش شود. شاعر احساس می‌کند که محبوبش او را از زادگاهش دور کرده و در سفر به دوری رفته است. همچنین به این موضوع می‌پردازد که سخنانش نمی‌تواند از خاطر محبوبش بگذرد و عشقش به یاد او همچنان زنده است. در نهایت، شاعر با اشاره به درد و رنجی که از این جدایی می‌کشد، بر نیاز به حضور محبوب تأکید می‌کند.