شمارهٔ ۱۳۵

قافیه: ادیمناست۷ بیت

شور چمن ز نغمه آزادی من استروی شکفته سحر از شادی من است

میخانه ام، به بوی بهارم گشاده اندهرجا خرابی است ز آبادی من است

بیهوشی ام به جلوه گه گلستان بردمن بلبلم که نکهت گل هادی من است

بی ذوق عشق کار به سامان نمی رسدشاگرد عشق بودن از استادی من است

عشقم نوید زندگی جاودان دهدآن چشمه ای که گم شده در وادی من است

گردون به عشق زایچه طالعم نوشتنیک اختری نشانه همزادی من است

حسرت برم همیشه «نظیری » ز صیدگاهزین رحم و خو که آفت صیادی من است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق شاعر درباره آزادی، عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر با اشاره به سرسبزی و شادابی ناشی از آزادی، می‌گوید که میخانه‌اش پر از بوی بهار و شادابی است. او خود را مانند بلبل می‌داند که تحت تأثیر زیبایی گل‌ها قرار دارد. همچنین، عشق را کلید دستیابی به زندگی پایدار تلقی می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که بی‌محبت هیچ کاری به سامان نمی‌رسد. در نهایت، شاعر حسرتی را برای زیبایی‌ها و عشق‌هایی که ممکن است از دست رفته باشند، ابراز می‌کند و به تقدیر و سرنوشت خود اشاره دارد.