شمارهٔ ۱۲۶

قافیه: وکردهاست۷ بیت

باز دل جایی گل دیوانگی بو کرده استدیده ام از گریه آبی تازه در جو کرده است

خاطری دارم چنان کز نوبهار دوستیصد گلستانم پدید از هر بن مو کرده است

از چراغ وصل دل را نور ده کان جان تستورنه با تاریکی هجران نظر خو کرده است

این تویی دمساز و حرف ماست چندین دلپذیرعشق را نازم که موم از آهن و رو کرده است

هرکه جز خود دید با من آشنا بیگانه ساختعشق تو با دشمن و با دوست یک رو کرده است

دست و دل بشکن که اینجا عاجزی آید به کاراین کمان را چاشنی کی زور بازو کرده است؟

در مراد ما «نظیری » یاریت کاری نکردبرهمن زین به دعا در کار هندو کرده است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات عمیق و دردناک عشق و دیوانگی اشاره می‌کند. او از تأثیرات محبت و دوستی صحبت می‌کند که زندگی‌اش را به گلستانی بدل کرده است. وجود محبوب به روشنی و روشنی دلش می‌افزاید و او را از تاریکی دور می‌کند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که عشق موجب نزدیکی به دیگران و در عین حال جدایی از خودی‌ها می‌شود. همچنین می‌گوید که باید ضعف‌ها را کنار گذاشت و برای رسیدن به عشق تلاش کرد، زیرا عشق کار دشواری است و فقط با قدرت و از خودگذشتگی به دست می‌آید. در پایان، شاعر به تأثیر دعا و ایمان بر زندگی نیز اشاره می‌کند.