شمارهٔ ۱۲۲

قافیه: ردننمیداندکهچیست۸ بیت

داغ دل در عشق افسردن نمی‌داند که چیستلاله این باغ پژمردن نمی‌داند که چیست

خنده بر حالم مزن کاین گریه هرکس را گرفتدامن از خون دل افشردن نمی‌داند که چیست

عشق از یک تاختن به نگاه دل تاراج کردصبر بی‌دل حمله آوردن نمی‌داند که چیست

باغبان دهر نخل عمر را آبی ندادکاشتن دانسته پروردن نمی‌داند که چیست

ترک خصمی کن که دارد خوی افعی روزگارنیست تا آزرده آزردن نمی‌داند که چیست

غنج و افسون زلیخا کار در یوسف نکردههرکه دل درباخت دل بردن نمی‌داند که چیست

عشرت تنگ دل ما نورس هر گلشن استغنچه برگ عیش گستردن نمی‌داند که چیست

از حجاب امشب «نظیری » باده بر سجاده ریختپارسا آداب می خوردن نمی‌داند که چیست

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف درد و غم ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که دل سوخته از عشق نمی‌داند چه احساسی دارد و گل لاله در باغ پژمرده نمی‌تواند مفهوم پژمردن را درک کند. او از دیگران می‌خواهد که به او نخندند، چرا که این گریه و غم، حالتی همگانی دارد. عشق، در یک نظر، دل را غارت می‌کند و صبر بدون دل، در برابر این عشق، هیچ نمی‌داند. در ادامه، شاعر از نخل عمر که بدون آب مانده و عدم آگاهی باغبان از چگونگی پرورش زندگی می‌نالد. او توصیه می‌کند که در برابر دشمنی‌های روزگار، باید آرامش داشت، زیرا کسی که به دیگران آزار می‌رساند، خود نیز آزار دیده است. همچنین اشاره می‌کند که زلیخا با تمامی افسونگری‌اش هم نتوانست قلب یوسف را بدست آورد و این نشان از عمق عشق و تعلق دارد. در نهایت، شاعر به شادمانی‌های زندگی و لذت‌هایی که برخی از آن‌ها را نمی‌شناسند، اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که چگونه در شب، باده نوشی آدابی خاص دارد که برخی از آن آگاه نیستند.