شمارهٔ ۱۰۶

قافیه: نگاست۹ بیت

چنان ز خانه برون رفتنم به دل ننگ استکه آستانه بیابان و گام فرسنگ است

به جان در تن مفلوج گشته می مانمکه در برآمدنم رنج و ماندنم ننگ است

رگ روان بگدازد چو گریه گرم شودشراره در دل فولاد و قطره در سنگ است

به دامن دل پاک تو داغ تو نرسدز بس گریسته ام خون دیده بی رنگ است

دلم ز صورت کارم غریق اندوهستکه عکس طلعت زنگی بر آینه زنگ است

به گردش مه و خورشید طعنه ها دارمبه بخت خویش زیانکاره بر سر جنگ است

غریب نقش خیالی بر آب زد دیدهبجز خدای که داند که این چه نیرنگ است

نوا به گوشت اگر مختلف رسد چه عجبکه یک ترانه ما در هزار آهنگ است

سخن به ذوق بود در مذاق بنشیندبه صفحه کلک «نظیری » چو زخمه بر چنگ است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیان‌گر احساسات عمیق شاعر است که در میان تضادها و دردهای وجودی خود گرفتار شده است. او از ننگ خروج از خانه و احساس خفقان در وجودش سخن می‌گوید و خود را در وضعیتی می‌بیند که حتی گریه کردن بر او سخت است. شاعر به دلتنگی‌ها و اندوه‌هایش اشاره دارد و بیان می‌کند که داغ از دست دادن محبوبش بر دلش سنگینی می‌کند. او در تلاش است تا از قید و بندهای زندگی رهایی یابد، اما هر بار بیشتر در درد غوطه‌ور می‌شود. همچنین، دوری از زیبایی و آرامش، او را به تفکر درباره سرنوشت و بختش وا می‌دارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که اگرچه پیرامونش پر از فراز و نشیب‌های زندگی است، اما هنوز هم به ذات خود و هنر خود وفادار است.