شمارهٔ ۸۹
نه در آزردن دلها چو تو خودرای دگرنه چو من بر سر خوی تو شکیبای دگر
نه ترا رأی بجز خوردن خون دل مننه مرا جز طالب نوش لبت رای دگر
با که گویم که چها میکشم از دست تو منرشکم آید که برم نام ترا جای دگر
نیمه جانی و گر از کشمکش شوق بجاستبکن ایبارقۀ حسن تجلای دگر
ایکه از ناز نهی پا بسر کشته خویشایدریغ از سر دیگر که نهی پای دگر
سود آن برد که سر در سر سودای تو باختکه زبان است در اینمرحله سودای دگر
زلف و خط داده بهم دست مگر چشم تو بازداده در کشور دل رخصت یغمای دگر
هر چه ایجان پدر ناز توانی بفروشمادر دهر نیارد چو تو زیبای دگر
سروا گر با تو ببالد بنشانش بر خاککاین قبا نیست برازنده ببالای دگر
بسر زلف دلاویز و بجان لب مستکز تو جز بوسه مرا نیست تمنای دگر
گر بفردای قیامت کشدم وعده وصلباز ترسم که دهی وعده فردای دگر
خط نیاورده رخش غمزۀ جادو وش اوچشم من بست که فردا نروم جای دگر
نیرّا شیشۀدل را که در او سرّ خداستنتوان داد بهر بی سر و بی پای دگر
تا توانی مزن اینحقۀ مینائی راجز ولای شه دین مهر تولای دگر