شمارهٔ ۸۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اکند۶ بیت

عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود

دور از کنار یار ز دریای چشم منرودی‌ست دجلهٔ که به بغداد می‌رود

شیرین به کام‌جویی و پرویز در نشاطغافل ز خون که از دل فرهاد می‌رود

جز من بهر که می‌نگری در حضور توافسرده‌خاطر آمد و دلشاد می‌رود

مستانه می‌خرامد و دل از پیش دوانآهو نگر که از پی صیاد می‌رود

خلقی به دام بسته و خود همچو سرونازبنگر چگونه سر خوش و آزاد می‌رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به عواطف عمیق و اندوه شاعر در طول زندگی بدون محبوبش پرداخته است. شاعر می‌گوید که عمرش بدون معشوق بی‌معنا و بی‌ثمر است و احساس می‌کند که مانند بادی که خرمنش را ویران می‌کند، روزهایش در حال گذر هستند. او با یادآوری دوری از محبوب، خود را مشابه رودی می‌بیند که به سمت بغداد زینت گرفته است. در شعر، همچنین به روایت عشق‌ها و غم‌های دیگران اشاره می‌شود، مانند فرهاد و پرویز که هرکدام در حال تجربه شادی و دردمندی هستند. در نهایت، شاعر به آزادی و خوشحالی افرادی که در دام عشق گرفتارند، اشاره می‌کند و تضاد بین شادی ظاهری و غم درونی را به تصویر می‌کشد.