شمارهٔ ۲۵

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: یناست۱۴ بیت

لب عذرا که دل وامق از آن خونین استنوعروسیست که خون جگرش کابین است

نه گزیراست که غم کام من از زهر گشودطعم پیمانه اگر تلخ و گر شیرین است

چشمت ار خنجر مستانه کشد شیوه اوستگله ما همه از ناز لب نوشین است

وقت آنست کز بن کاسه پر گردونراپاک از خون کشم ار ماه و اگر پروین است

در آفاق به بست از شکران پسته تنگبه لبت کانچه نگنجد بتصور این است

دل سنگ آب شد از ناله فرهاد بکوهشب همه شب لب خسرو بلب شیرین است

آدمی نیست که نفریبدش از گندم خالمار زیبا که بر آن روی بهشت آئین است

درد این نرگس بیمار تو الله چه بلا استسرنه بینم که در این دردنه بر بالین است

کاروانرا سفر چین ز پی نافه خطاستکانکه در زلف تو مقدار ندارد چین است

گر تمتع ز چنین روی بهشتی نهی استزچه زاهد همه در حسرت حورالعین است

بر در میکده گر باده بجولان آریهمه گویند که آتشکده بر زین است

گر اشارت رودم ز ابروی پرچین بدو بوسجان بسر میدودارچین و اگر ماچین است

ناله مرغ چمن وقت بهار است و مرابیرخت نی خبر از دی نه ز فروردین است

نیر ار سجده بر ابروی چنین کفر بودشهد الله نتوان گفت بدنیا دین است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های زیبا و استعارات عمیق، به توصیف عشق و دلدادگی می‌پردازد. لب‌های عذرا که نماد عشق و زیبایی است، خونین و غمناک جلوه داده شده است و به نوعروس‌هایی تشبیه می‌شود که به خاطر عشق خود متحمل درد و رنج هستند. شاعر بیان می‌کند که شیرینی و تلخی عشق را نمی‌توان نادیده گرفت و چشمان معشوقه‌اش به مانند خنجرهایی دردآور است. او از زیبایی‌های معشوقه‌اش و دردهای ناشی از آن صحبت می‌کند و احساسات عمیق خود را در مواجهه با زیبایی‌های او بیان می‌کند. شعر به نوعی به تضاد میان عشق و غم نیز اشاره دارد و نشان می‌دهد که عشق، حتی با وجود دردهایش، همچنان شیرین و جذاب است. در نهایت، شاعر از حرمت و قداست خمره عشق و دلدادگی می‌گوید و بیان می‌کند که این عشق به قدری عمیق است که نمی‌توان از آن کناره‌گیری کرد.