شمارهٔ ۱۳۶
دلم بخستی و در خون گذاشتی و گذشتیبحیرتم ز چه این صید کشتی و ز چه هشتی
چه لاله ها که ز غم ریخت بیتو چشم بدامنکدام گلبن حسرت در اینچمن که نگشتی
اگر نه آتش روی تو بود آفت جانهابدین لطافت و منظر بگفتی که بهشتی
قیاس حسن تو سهو است جز بیوسف مصریکه پاک دامن و پاکیزه روی و پاک سرشتی
خطی ز مشگ نوشتی بدور صفحۀ سیمینفدای کلک و نباتت که خوش ختیته نوشتی
خوشا هوای گلستان و جام بادۀ رنگینز دست حور بهشتی بماه ارد بهشتی
زدیم خویش بدریا زیمن همت پاکاننه بار رهبری ناخدا نه منت کشتی
ز نخ بکلک مصور کسی زند که نداردخبر ز سابقۀ اقتضای خوبی و زشتی
ز خویش پرس حکایت که در صلوح ارادتیکیست زاهد و خرابی و کشیش کنشتی
بکوش و قد چو الف راست کن که جیم نگویدبخامه زن که مرا از چه گوژپشت نوشتی