شمارهٔ ۱۳۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: شتی۱۷ بیت

امشب اگر ای نائی آهنگ دگر داریاز سوز درون ما مانا که خبر داری

ساقی قدح می ده با یاد جم و کی دهزود آر و پیاپی ده گر پاس سحر داری

از خون رزان ما را مستی نشود حاصلپیش آر سبوئی چند گر خون جگر داری

هان روی محمر کن طرح دگری سر کنسیم رخ ما زر کن کاکسیر نظر داری

سیل است خطر دارد آهسته بنه پا راگر بر سر خون ما آهنگ گذر داری

من بیخود و سر مستم ای پیر مغان دستیبو کایندل افتاده از خاک تو برداری

گه سلسله جنبانی گه مشگ برافشانیایزلف خم اندر خم بر گو چه بسرداری

ای پور بشر تا کی همخوابۀ حور العینهین سر به بیابان نه گر عهد پدر داری

طبعی که بشر دارد صد راه به شر دارداز دیو مخسب ایمن تا طبع بشر داری

نعلین و عصا بگذار بر وادی ایمن شوچونموسی اگر جانا آهنگ سفر داری

نعل است تنت بر کن نفس است عصا بفکنزین هر دو چو بگذشتی بس شوکت وفر داری

نور ید بیضا بین ثعبان سبکپا بینهی نار تجلی بین تا نور بصر داری

عشقیی که ز جان خیزد از تیر نپرهیزدایجان تو سلامت شو مهلاً تو سپر داری

ایجان جهول ما تو مور سبکساریبس کوه گران یارا دامن بکمرداری

ایطایر لاهوتی تا چند ز مبهوتیدر مجلس ناسوتی صد رشته ببرداری

این رشته زیر بر کن وین تنگ قفس بشکناز عرش برین سرزن ور دام خطر داری

عاشق چو ز پا افتاد با سر برود نیّردردا که تو بیچاره نی پا و نه سر داری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محفل شبانه و لذت‌های آن اشاره می‌کند. او از ساقی می‌خواهد که می را به زودی بیاورد و مستی بیشتری برای آن‌ها فراهم کند. شاعر به حال و هوای خود و غم و سوز دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی با وجود این غم، عاشقانه به عشق و زیبایی می‌اندیشد. او از حالت مستی و غفلت خود سخن می‌گوید و به هشدارهایی درباره انحراف و خطراتی که زندگی به همراه دارد، اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که عشق و روابط انسانی می‌تواند فرد را از خطرات نجات دهد، اما اگر به درست زندگی نکند، تباهی و غم به سراغش می‌آید. کل شعر، ترکیبی از افکار فلسفی، عشق و تشویق به زندگی کردن در حال حاضر است.