شمارهٔ ۱۱۱
به سرم فتاده شوری که ز خود خبر ندارمبرو از سر من ای سر که هوای سر ندارم
همه خون خورم که این غم به دلی دگر کند جابه جز این غم ایمن الله که غم دگر ندارم
صنم شکر فروشم به دهان نهفته شکرهمه گویدم به تلخی که برو شکر ندارم
سحریست هر شبی را ز قفا بلی دریغاکه من از فراقت امشب دگر آن سحر ندارم
صنما ز کوه نازت پر کاه شد تن منقدری ز ناز کم کن که دگر کمر ندارم
ز نظارههای دلکش به طمع نیفتی ای دلکه امید خیر و خوبی من از این نظر ندارم
سزد ار ز دست جورت ز جگر فغان برآرمبر شه ولی دریغا که من آن جگر ندارم
چو ز کعبه جمال تو به مدعا رسیدمبه نیاز نذر کردم که دل از تو برندارم
نه که عهد بوستانم ز نظر برفته نیرّز قفس ملولم اما چه کنم که پر ندارم
خر شیخ در تک و دو بر هر خس از پی جومنم آنکه بارِ خسرو ، نکشم که خر ندارم