شمارهٔ ۱۱۰
زنی چو آتش می ساقیا بخر من هوشمچنان بزن که بمحشر برند دوش بدوشم
برو فقیه فریبم مده بوعدۀ فردامرا صبوح چه حاجت چو مست باده دوشم
نه از حشیق چو صوفی در اهتمام عروجمنه از دوگانه چو زاهد در انتظار سروشم
رهین عهد لبی دلکشم که تا لب کوثرلب پیاله نبوسم می دو ساله بنوشم
بدور روی تو تا دیدم آندو زلف مسلسلدگر حدیث حکیمان فرو نرفت بگوشم
مگو خموش چرائی ز زخم خنجر قاتلچنان جراحت منکر نزد که من بخروشم
چه فتنۀ بود ندانم حریق آتش وصلتکه سوخت جان و زخاکستر هنوز بجوشم
تو خود که روی نپوشی طریق عدل نباشدملامت من مسکین که سر عشق بپوشم
گرم به تیغ زنی بر نگردم از تو که یوسفبرایگان نخریدم که رایگان بفروشم
بگفتمش سخن مدعی ز گوش بدر کنبخنده گفت تو دانی که من سخن ننیوشم
هزار قصه شنیدم ز لولیان شکر لببجز حدیث دهانت نماند هیچ بگوشم
بکو بشحنه سر راه من بلاوه نگیردکه نیست طاقت رفتن ز کوی باده فروشم
چه حاجت است که نیرّ حدیث دل بتو گریدقیاس آتش سودا توان گرفت ز جوشم